Απέραντος ο ουρανός, σημάδια
αλλαγής μέσα στο μπλε..
Στην κορυφή περίλυπα τα σύννεφα
χάνονται ματωμένα.
Τρομαγμένη τραβώ γραμμές
ακανόνιστες
φορτωμένες από στοχασμούς
της δόξας του κάποτε..
Φιλοσοφώ.
Να ‘ρχονται, να κυριαρχούν
εδώ, απόψε σ’ ένα βουβό οργασμό
θυσία, δύστυχα αρώματα..
Μπορεί, κάποτε
μ’ αναφορές το βιβλίο να γεμίσω
τι έπλαθα, τι πλάθω.
Γκρίζες ματιές του σήμερα
μην τις λησμονήσω
πριν τη φρίκη του τέλους.
tuki
1 σχόλιο :
Το παρελθόν είναι η κόλαση και ο παράδεισος... Φαντάσματα στοιχειώνουν και δε σε αφήνουν να λησμονήσεις...
Μα και χωρίς το παρελθόν, τι θα ήταν το παρόν...
Ας είναι καλά τα σύννεφα που παίρνουν μορφές...
Ανεμούλης...
Δημοσίευση σχολίου