Οδύνη

Έπεσα στο κρεβάτι με την ανθοδέσμη

μιας ολόκληρης ζωής κι η νύχτα παραμόνευε

να ντύσει τ’ αισθήματα

Έσβησα το φως μα ήταν όλα τ’ αστέρια μέσα μου

βουτούσα στο άπειρο μες στη ψυχή μου

οι ανατριχίλες σ’ όλο μου το σώμα

απόκρυφα τα μυστικά

Αρχίζω να νοιώθω,

να βλέπω τη θάλασσα στο ποτήρι

και τ’ άστρα να με οδηγούν

Ασάλευτη ψυχή μου γέμισες εικόνες

Γνώριμα παλάτια του κάποτε,

παρασυρόσουν

Υψωνόταν πορφύρα επάνω στο κλείστρο

Mήτε λυπάμαι,

μήτε το αγκομαχητό μου με σταματά

Πως τα κοιτάζω..

Με μισώ που δεν μάδησα τα τριαντάφυλλα

επάνω σου να ρίξω, πυρκαγιά να τρέξει στο μαξιλάρι σου

όσο τα βλέφαρά σου να κλείσουν.

Απέραντη η νύχτα κι ακόμα,

 η ψυχή μου είναι εκεί..

tuki