ήμουν εγώ, η ίδια
εγώ, που έτρεφα το νου
που τραγουδούσα σεκόντο,
εγώ που στα παραμύθια έκλαιγα..
Χέρι χέρι η ανάγκη μου
απάλυνε το ελάχιστο
των πόθων κύματα
της άκρατης ελπίδας.
Πάντα να βαδίζω όπως βάδιζα
το δρόμο της ψυχής μου
και να προσφέρω
απ’ το δικό μου μετερίζι
Πάντα να βάφω τα σύννεφα..
Θυμάμαι..,
να μεταφράζω μηνύματα
να ντύνω χιλιοειπωμένες εκφράσεις
και πάντα,
όλο το μαύρο να βάφω λευκό..
Στην ίδια συχνότητα..
tuki

Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου