Λεπτεπίλεπτα

Λεπτεπίλεπτα ρετάλια ζωγράφιζε

πάνω στο καμβά με φόντο τα πουλιά

παραβιάζοντας τα όρια.

Πως χάνονταν η μέρα

πως ποντάριζε στο απίθανο.

Πάνω στην τραχιά ρόδα που γύριζε ανάποδα

σε δυο κομμάτια γερασμένης γης,

βαθιές ουλές..

Το πρωινό φως μοναδικό παράθυρο

όσο το θαύμα.

Στο μυαλό, ανυποχώρητη η λογική.

Ρούχα, τροφή για επιβίωση

μια βουβή καλημέρα

ακόμα, μπορούσε να επιλέξει;

Στην αναζήτηση των απαντήσεων

μαθαίνει κανείς να κολυμπά

να ισορροπεί στα διλήμματα.

Αληθινός ο έρωτας.

Ο ήλιος που φώτιζε, όταν φώτιζε κι εκείνον.

Ώρες ατέλειωτες στο ίδιο καλούπι, όπως και το σώμα

αίμα κυλούσε στις φλέβες

στο ίδιο κατώφλι.

Ας φύγω..

Ας περπατήσω μ’ αυτή τη σκέψη.

Την ώρα του φαγητού

Την ώρα που είναι άδειος ο δρόμος.

Κάτω στο πεζοδρόμιο,

στο κρεβάτι

στο κρύο μαρμάρινο σκαλοπάτι

στις φαντασιώσεις μου,

Ας είναι στο μαξιλάρι..

Το δικαίωμα στο όνειρο,

για μια στιγμή μαζί

και να έχεις μοιραστεί τα πάντα..

tuki