Να’ ξερες Αγάπη.

Η πρώτη αίσθηση ήταν αυτή, ω καρδιά μου

από το σύμπαν, μια ατονία, τα βλέφαρα θολά

και το κορμί αρνητικά φορτία να το βαραίνουν.

Πάνω στη γη έστεκες και δεν φοβόσουν

μήτε αστροπελέκι μήτε το ξεροβόρι

με τα μαβιά και κίτρινα αγριολούλουδα..

Ξάπλωνες με τα χυτά σου μαλλιά στις άσπρες δαντέλες

κι οι σκέψεις γεμάτες όνειρα σε αποκοίμιζαν.

Στα χέρια σου σφιχταγκαλιασμένο κρατούσες το κορμί,

ήθελες να τη νοιώσεις την αγάπη.

Τη γύρευες με το νου, με τη φωνή, που είσαι;

Έφυγε ο Χειμώνας, ήρθε η Άνοιξη που είσαι;

Μια ανθοδέσμη η καρδιά μου, Αγάπη για σένα.

Ανατριχιάζω..

Και τι δεν κάνω για σένα,  ώ Αγάπη.

Μελώνουν τα χείλη μου, ομορφαίνουν οι λέξεις

ψιθυρίζω στα πουλιά, σε ποθώ έλα.

Με λογής ύμνους στολίζω τη μέρα

και τη νύχτα παραμιλώντας τη μεγαλώνω

ταξιδεύω, η ψυχή μου να μαλακώσει απ’ την απουσία σου.

Αν ήξερες, μόνο αν ήξερες τι σου τάζω.

Το πανωφόρι μου το δίνω στο Βορά

την ελπίδα στο Νότο,

να’ ναι η Ανατολή, ο ερχομός σου στα μάτια μου.

Στη Δύση, ώ Αγάπη μου την αφήνω τελευταία

να κοιταζόμαστε αμίλητοι με τα χέρια πλεγμένα

κι αιώνια, τα χρώματα να μας στεφανώνουν

γιατί ο Ουρανός αυτό ποθεί.

Πάνω στη γη με τ’ αγριολούλουδα

κι αν είναι νύχτα αρώματα θα σκορπίζω

αιώνια αιχμάλωτη στην αγκαλιά σου,

ώ Αγάπη, να’ ξερες πόσο σε ψάχνω.

tuki