Πάνω στις πέτρες άγγιζα ουρανό.

Λευκό σεντόνι ο ουρανός όλα τα σκέπαζε.

Τις πίκρες, τους στοχασμούς.

Η γη βούιζε.

Αγέλες οι άνθρωποι κατέβαιναν

τα τραπέζια γεμάτα. Ο ήλιος ψηλά.

Ένας περίπατος η ελπίδα.

Γαρύφαλλο στο αυτί ακουγόταν η λατέρνα.

Γύρεψα το στέκι μου με τα στενά σοκάκια.

Αυτή τη στολισμένη γη με ζεστές γωνιές

γη κι ουρανό, κάτω από τα φυλλώματα.

Γύρεψα το δάσος στην πόλη.

Λιγοστός ο αέρας πάνω στις πέτρες.

Πελεκημένα τα σκαλιά.

Κάθε σημείο μαρτυρούσε σημάδια.

Ο ηλεκτρικός στις ράγες στη στοά.

Κι εγώ, πάνω στις πέτρες να φλυαρώ.

Ν’ αναζητώ την πηγή μου.

Τα πολύχρωμα σπίτια στέκουν μοναχά,

μετά βίας κι οι βράχοι.

Κι όλα μάρτυρες..

Αυτό το σημείο όργωναν τα μάτια μου

ένωνα εποχές, χάραζα δρόμο

Πάνω στις πέτρες άγγιζα ουρανό.

Τον ουρανό μου..

tuki 

φωτογραφίες

3/11/2013 tuki