Ξέρω που ήταν ο νους σου.

Τώρα το ξέρω,

που ήταν ο νους σου εκείνη τη βραδιά..

Καιρό μιλούσες για τον σκόπελο

πως θα το πεις

και τι θα πεις;

δειλά φανέρωνες την τρικυμία.

Βούρκωνες όλο αγωνία άλλαζες συζήτηση.

Έφευγε ο χρόνος.

Ήσουν μικρός έπρεπε να μεγαλώσεις.

Η διαφορά ήταν διαφορά συν ένα βάρος

κι αν αύριο αυτό δεν το ήθελες;

Μα πάλι παρασυρόσουν.

Ένα θα σαν του πολιτικού φούσκωνε το στέρνο σου

μ’ ένα θα, έφευγες και ξαναγύριζες.

Έλεγες η δόλια ασπίδα σου θα είναι μπροστά σε όλα,

η πόρτα θα μένει κλειστή..

Οι άλλοι να μη ξέρουν, μόνος σου έδινες απαντήσεις.

Μέρες πριν είχες αγοράσει τα εισιτήρια.

Δεν ήταν και λίγο σαν γεγονός.

Η Αθήνα στο πόδι, ήταν τιμή

φιλοξενούσε τους Παραολυμπιακούς αγώνες.

Η Θέληση και η ψυχή των αθλητών πρωταγωνιστούσε.

Αρθρογράφοι, κοσμικοί και επίσημοι.

Εθελοντές και ξένες παρουσίες.

Δημοσιογράφοι με φλας και κάμερες.

Κόσμος κατέβαινε απ’ τα βαγόνια.

Ο ήλιος δεν είχε δύση ακόμη.

Έξω από το σταθμό είχαν στηθεί κάμερες.

Κι ενώ τα χρώματα βάφονταν χρυσαφί

έφυγες ένα μέτρο πιο μπροστά, μόνος σου.

Μια υποψία το μετέωρο βήμα

να μη φανεί η σκιά δίπλα σου..

Ντρεπόσουν.

Πριν τα βεγγαλικά σκάσουν

ήταν η μοιραία νύχτα της αποκάλυψης.

Οι αθλητές προσπαθούσαν μόνο με δυο χέρια

να στέκονται όρθιοι, τα χειροκροτήματα δεν είχαν τέλος.

Στο πιο ψηλό σκαλί, ο ύμνος ακουγόταν

ανέβαινε η σημαία.

Όλων τα μάτια ήταν υγρά από συγκίνηση

κι εκείνης από το τέλος..

tuki

φωτογραφία

newsbeast.gr