Δε χάθηκε ο σκοπός.

Ένα ντριγκ έφθανε

να ανταμώσουν οι φωνές μας.

Μια εβδομάδα τώρα

που χάθηκαν οι ψίθυροι,

το κελαριστό γέλιο.

Σε περίμενα..

Ένα ντριγκ τα λόγια περπατούσαν.

Στην αρχή άτονα, ύστερα πιο θερμά

στο τέλος καταλάγιαζαν χαλαρωμένα.

Περνούσαν οι μέρες μέχρι την επόμενη φορά,

που και που εκπλήξεις..

Συναντιόμαστε νοερά

στο δρόμο πριν τη στροφή, μπροστά στην πόρτα.

Τα αναρριχητικά μεγάλωσαν,

το καλοκαίρι έδωσε τη θέση του στο φθινόπωρο,

ο δροσερός αέρας φέρνει τη μυρωδιά της θάλασσας..

Όλα είναι όμορφα

αρκεί η ψυχή μας να γαληνέψει

αλλά η πραγματικότητα;

Η ανασφάλεια σημαδεύει.

Γαβγίζει έξαλλη,

θυμωμένη και φοβισμένη.

Κρύβεται στις πτυχές

χύνονται οι χάντρες..

Να πάρει η οργή.

Το ίδιο ξανά και ξανά..

Κρύο σκέπασε τα δέντρα

τα λουλούδια τυλίχθηκαν στην υγρασία.

Μέσα στο σπίτι οι γάτες ξάπλωσαν στον καναπέ

σηκώνονται μόνο όταν είναι να φάνε.

Ο κοκκινολαίμης βρήκε άλλη φωλιά.

Κι εγώ ξεσπάθωσα.

Ταξίδεψα μοιραία.

Οι λέξεις βρήκαν το χώρο τους

γεμάτες σιγουριά σ’ εκδοτικό οίκο

με τίτλο και ομοιοκαταληξία.

Κι εμείς πάλι θα συναντηθούμε

όταν μυρίσει Άνοιξη..

Δε χάθηκε ο σκοπός.

tuki