Συννεφιασμένος ουρανός

Σήκωσα το κεφάλι ψηλά,

θαμπώθηκε η ψυχή μου να κοιτά

πως χόρευαν τα σύννεφα.

Στάλες από νωρίς

κι ήταν μόνο η αρχή

ύστερα ο ουρανός στολίστηκε με σύννεφα.

Σχήματα ασύμμετρα, άσπρα και γκρι

μέσα στο βαθύ θαλασσί

σκίαζαν τα κλαδιά

που έμειναν γυμνά χωρίς φύλλα.

Κι έτρεχαν, έτρεχαν

πάνω απ’ το δρόμο

προσπερνώντας τις πολυκατοικίες.

Όλο πήγαιναν

δίχως τέρμα στον απέραντο ουρανό.

Ανοιγμένα τα παράθυρα κυλούσαν οι ώρες.

Ο χρόνος μετρούσε τα λεπτά

φθινόπωρο πια, μίκρυνε η μέρα.

Μικρές ανάσες απ’ το σταχτί φως

μια βεντάλια απλώθηκε

με σύννεφα της νιότης μου,

σύννεφα που χορεύουν.

Σε τούτη την εποχή

που μας γεμίζει απειλή

πολύχρωμες εικόνες.

Βασίλεψε ο ουρανός κι εκείνα,

αναποφάσιστα έπαιζαν κρυφτό

με τις λιγοστές ακτίνες του ήλιου.

Άραγε αύριο,

θα χορεύουν στον ουρανό; 

tuki