Σ' ένα επί ένα..

Σ' ένα επί ένα, δε μπορούσα

ξάπλωσα στον μικρό καναπέ, έντονη φόρτιση

πρόδιδαν οι κινήσεις στριφογυρνούσα,

σηκώθηκα και βημάτιζα στο κλουβί..

Ήθελα να βγάλω το πύον από τη πληγή,

άρπαξα την πένα μου με όμορφες κορδέλες

να δέσω τις άσπρες μου μαργαρίτες

που στο δρόμο θ’ αδειάσω.

Δεν υπήρχε καμία ανθρώπινη παρουσία

ήταν μια μαγευτική και ελκυστική ερημιά,

ο πόνος σε αφθονία..

Στο δροσερό, φρέσκο αέρα που είχε ιαματικές ιδιότητες

στον ήλιο του ουρανού μακριά από τη σκόνη

που τριβόλιζε τα μάτια μου έκλεψα μια ανάσα.

Η μάχη των θελήσεων δεν είχε τέλος..

Κατέφευγα στον ψυχικό πειθαναγκασμό

ως όφειλα προς έκπληξη του εαυτού μου

πως θα άνθιζε ξανά το χαμόγελο μου

από αρωματισμένη αύρα και λέξεις επαρκείς..

Ειρωνεία οι χρωματιστές πέτρες φαίνονταν από απόσταση

με πινελιές κεχριμπαριού στα σημεία που έπεφτε το φως

δεν μιλούσαν από τον παιδεμό τόσων ημερών,

ήταν σαν τα όνειρά μου στα σκουπίδια..

Σκιά του εαυτού μου είχα γεράσει κατά δέκα χρόνια,

πλήρωσα το θαυμασμό και την εμπιστοσύνη

που παρέμεινε αδάμαστο πνεύμα..

Πονηριά στην πονηριά και απληστία, όλα εις διπλούν

ότι καρπώθηκαν κι ότι αδικία, μέρα δε θα φανεί,

χίλια τερτίπια, τρικλοποδιές κι αναβολές

σκέτη κοροϊδία..

Κράτα γερά! Μπορείς! Μην πέφτεις...

Τα λόγια του φίλου μου βρήκαν τον σφυγμό

στο φως κι υποχώρησαν απρόθυμα τα δάκρυα.

Έλα γλυκιά μου, ας τρέξουμε μακριά,

η έξαψη της μέρας σε νίκησε..

tuki