στην ακροθαλασσιά..

Ψυχή μου ράγισε η καρδιά μου στη σιωπή

το δικό σου άστρο να ψάχνω στον ουρανό

κι έφθασα στην ακροθαλασσιά

σε μια λαμπερή όλο ασήμι παραλία.

Αύρες απαλού αέρα ανακάτευαν τα μαλλιά μου

στην άκρη του νερού ήσυχα κύματα έγλειφαν τα πόδια μου

αγκάλιασα ως πέρα τη θάλασσα,

στο μαύρο κενό βρισκόταν το τέλος της γης

το χάος της αιωνιότητας..

Γλιστρούσα στην ακτή απόψε

σαν να κολυμπούσαν τ’ αστέρια

ψυχή μου εσύ δεν υπήρχες, που χάθηκες;

δεν είχε απομείνει ούτε καν μια αχνή λάμψη δική σου

είχες έρθει από το κενό κι είχες επιστρέψει στο κενό.

Η θλίψη μ’ έπνιγε, σεργιανούσα με το φουστάνι σηκωμένο

και τότε μέσα στο χάος ακούστηκε ένα τραγούδι

μια φωνούλα γλυκιά που την αναγνώρισα αμέσως

δυνάμωνε και με το χτύπο της καρδιάς μου

πάσχιζε να ελευθερωθεί..

Μυρίζω τον αέρα, ψάχνω το φως σου

το πρόσωπό σου θυμάμαι,

ανθίζουν τα χείλη μου σαν τα λουλούδια της άνοιξης

δε σ’ έχασα λοιπόν..

βρήκα τον δρόμο πως να σε βρω

στον αυγερινό ουρανό και στο σκοτάδι

ψέλνω το τραγούδι για χάρη σου

αυτό που μου πρωτόμαθες όταν μ’ είχες στην αγκαλιά..

Τώρα η θάλασσα φτιάχνει σχήματα στα νερά της

το περίγραμμα της μορφής σου να γίνει ορατό

σαν το  δελφίνι ανοίγει τα νερά με ταχύτητα..

Είσαι κοντά μου σ’ έφερε ο γλυκός μου ουρανός

πάνω στην απαλή άμμο η καρδιά μου φτερουγίζει

με καινούργια δύναμη και εικόνες ονείρου,

δυο χορευτικά βήματα σφραγίζουν τα μάτια μου

από το όμορφο φως άστρο μου..

tuki