Σε μια στάλα δροσιάς..

Ήσυχα ξύπνησε η μέρα σκορπίζοντας δροσιά για να κυλήσουν οι ώρες

ν’ ανοίξει η φωτίτσα τα πέταλα της και τα μπουμπούκια της η τριανταφυλλιά

οι μέλισσες να σταθούν στη γύρη

κι από απέναντι αυτό το μωβ το φωτεινό και του κρασιού το κόκκινο

σαν σημαδούρα να κοιτούν που στέκει στον ορίζοντα..

Είπα στην καρδιά μου να πετάξει

σ’ ένα άλλο πρωινό, σ’ εκείνο το λιβάδι

τα πόδια μου να χαθούν στο χορτάρι

γεμίζοντας μνήμες απ’ τον καταγάλανο ουρανό

και παιδικές φωνές που ξεσηκώνουν τα πουλιά

που αλαφιασμένα σηκώνονται ψηλά..

Σήμερα ταξιδεύω, πάνω σε μια στάλα δροσιάς

θεόσταλτη η απουσία του ανέμου

γλυκά κι ήσυχα να ζεσταθεί η γη

τα βλαστάρια των φυτών να υψώσουν το κεφάλι

κι ο ίσκιος ν’ αποκτήσει ζωή..

Μέρα που πρόβαλες δειλά

ίχνη σου άφησες να βρω πάνω στο τζάμι που θόλωσε

ο καφές αχνίζει κι εγώ ριγώ,

σκέψεις αρχίσανε χορό της Άνοιξης που τραγουδούν στην Πολιτεία

αχνές οι πολυκατοικίες διψούν κι αυτές λίγο θαυμασμό

που χαλάνε το τοπίο,

μα ξέρω να ατενίζω ομορφιές που κρύβονται σ’ ένα κομμάτι γη,

ξέρω να διαβάζω την άκρη σου ουρανέ..

Ω! ουρανέ μου πόσο γεμίζεις τη ζωή μου,

δακρύζω στην απεραντοσύνη σου

Μια βεντάλια δροσιάς βρήκε την ψυχή μου

ευλογημένη ώρα,

να περπατώ στις μυρωδιές της αυγής

ξύπνησες το νου

μυρμήγκιασε το σώμα μου απ’ την ομορφιά..

Όμορφη που είναι η ζωή όταν σ’ ανακαλύπτω

λόγια ζεστά ψιθυρίζω.

Με τέτοιες χαρές δεν νοιώθω να μου λείπει τίποτα,

δεν έχω φόβο να με πνίγει η μοναξιά

με αποζημιώνεις

μ’ άλλα μάτια μετρώ τις ώρες,

μεταξύ γης κι ουρανού 
γεμίζω χαρές του ονείρου που ξετυλίγεται μπροστά μου..

Σωπαίνω, να ζήσω τη στιγμή.

tuki