Πέταξε! Δε σώθηκαν οι ώρες ακόμα..

Σήμερα σε σκεφτόμουνα την ώρα που έκανα δουλειές..

Τώρα αυτήν την ώρα στάθηκα και πάλι ήρθες στη σκέψη μου,

λίγο ποτό καίει τα σωθικά μου να πάρω φωτιά

να ζαλιστεί η σκέψη και ότι αυθόρμητα γεννηθεί

να γίνουν λέξεις στο χαρτί..

Να ’μαι ψυχή μου εδώ στη σιγαλιά

να βλέπω τα φώτα στη σειρά

φέγγουν το δρόμο προς την Πετρούπολη,

ταξιδεύω στον υδάτινο κόσμο μου.

Είναι γλυκιά η βραδιά κι η πολιτεία τώρα ξυπνάει.

Ζωή που αρχίζει το σούρουπο και σταματά όταν ροδίζει ο ήλιος.

Με αναστεναγμούς γλυκό καλοκαιράκι

χωρίς ρούχα περιττά και τα παγάκια στο ποτήρι λιώνουν.

Μια γουλιά να δροσιστεί ο ουρανίσκος, να νιώθει όπως το κορμί

που αρχίζει στο χαλαρό  ξέγνοιαστο Σάββατο

απόψε, όλες οι ώρες δικές μου μέχρι να ξημερώσει..

Σαββατόβραδο σαν διαβατάρικο πουλί, αιώνιο

το κάνω για όλες τις στιγμές, βγαίνω και χαζεύω τον ορίζοντα.

Μικρές διαδρομές μόλις νυχτώνει τα φτερά μου ανοίγουν

πετάνε στης νύχτας το ρυθμό που ματώνει ο νους.

 Μια αναδρομή για τις μέρες που έφυγαν

δουλειά μέχρι αργά με το ρεφρέν ίδιο να λέει,

καλύτερα να μην έφευγα..

Το μόνο καλό η υποδοχή που μου ‘κανε ο κήπος μου..

Το Ριχόσπερμα ανθισμένο σαν νυφούλα έλαμπε μαζί με τη ροδιά

που φόρεσε τα γιορτινά της πορτοκαλιά λουλούδια.

Κι έρχομαι στο τώρα, βράδυ Σαββάτου

κεριά στο τραπέζι και βλέμμα απλανές,

ένα κοχύλι μυρίζει δροσιά και νότες ξετυλίγονται

μες στα μάτια μου συναντώ τα δικά σου υγρά όπως τα θυμάμαι

κι ένα πειραχτικός τόνος μόλις ακούγεται..

Δυο βήματα η διαδρομή μέχρι Αθήνα,

το μπαλκόνι μου γεμάτο ουρανό με χαλαρώνει.

Κρατώ ανάσες, ψιχάλες που νότισε τη γη και την ψυχή μου.

Στην ψυχή, στην καρδιά είμαι ζωντανή και θέλω

να τραγουδήσω για τη νύχτα και τ’ αστέρια..

τα χείλη μου κινούνται κι είναι η στιγμή που δεν νοιώθω μόνη,

ο αέρας λίγο με χαϊδεύει κι η σκέψη μου χορεύει,

ανάλαφρη σηκώνομαι ψηλά,

στην υγειά σου σηκώνω το ποτήρι,

εικόνες με ξεσηκώνουν κι οι λέξεις βιάζονται

μου φαίνεται ότι κάτι θα πω απόψε και θα είναι για μένα.

Στην αγκαλιά του ουρανού με πλημμυρίζουν όνειρα και

λόγια γεμάτα ελπίδα ψιθυρίζω..

ναι! κάτι θα γράψω απόψε.. όλα αυτά που δεν καταλαβαίνεις,

είμαι στο δεύτερο ποτό, γουλιά και σκέψη, σε κοιτώ!

Κοιτώ την ώρα, είναι αργά μα δεν νυστάζω.

Άσε ψυχή μου  τις ώρες να κυλήσουν όλες για σένα είναι

και το κορμί μου κι αυτό, ανάλαφρο γέρνει

στ’ αστέρια που σιγά σιγά ξεπροβάλλουν

λίγο τα στήθη μου δροσιά να βρουν..

Άκου καρδιά μου, οι χτύποι επαναλαμβάνονται

γύρω από τη σιωπή μια ρουφηξιά

που καίει τα σωθικά μου και μερικές λέξεις στριφογυρνούν

οι νότες ξεχύνονται να ποτίσουν ζωή

σαν μια ασπρουλιάρα κηλίδα στο σκοτάδι όλο φως

μπλέκουν τις βελόνες στα λεπτά

μπλέκουν τους αριθμούς, τα τέταρτα, τις ώρες

η ανάσα βρήκε το χώρο να γαληνέψει..

Άκου φεγγάρι μου που ξεκίνησες τώρα

η αγάπη σου δεν κοιμάται..

Από ένα κόσμο ψεύτικο που έκλεισα τους δρόμους

άνοιξα ένα παράθυρο να σου πει όλο μαγεία ο ουρανός,

όλα αυτά που δεν μπόρεσα..

Σε δυο αστέρια φώναξα κι έσταξε η φωνή τους δροσιά. 

Πως με καταλαβαίνουν αυτή την ώρα

μου φωτίζουν μες στα σκοτάδια μου,

να λάμπουν τα όνειρά μου και τα χείλη μου να τα ψελλίζουν.

Νοιώθω κύματα που ταράζουν τις σκέψεις μου και τα χέρια μου

να μην τα’ αφήνουν, σφιχτά να τα κρατούν.

Δεν είμαι τρελή κι αλλοπαρμένη, ψυχή μου αλήθεια

αγαπάς τη ζωή

αγαπάς με πάθος τον ήλιο μέσα απ’ την καταιγίδα

το στόλο ολόκληρων ηλιαχτίδων,

τον άνεμο που χαϊδεύει το κορμί σου κι αφήνει ελπίδα..

Το πλοίο γεννάει όνειρα να πάρουν δρόμο και να σταθούν

στο λιμάνι που η καρδιά χτυπάει δυνατά..

Ρίγη ξανά στο κορμί κι άστρα

που αναρωτιούνται στις οπτασίες που φανερώνονται.

Ταξιδέψουν μαζί σου ψυχή μου

σε ένα ουρανό που απόψε στολίστηκε

όλες οι ανάσες για το ταξίδι μου..

Πέταξε! Δε σώθηκαν οι ώρες ακόμα..

tuki