Να..

Να, που οι μυρωδιές ποτίζουν το κορμί

απ’ την κάψα της γης στο στήθος μου η αλμύρα τρέχει

να, που η δίψα μου είναι πηγή..

Κοιτώ τον ουρανό, πως με καλεί

ανάμεσα στα στάχια

ν’ αφουγκραστώ το θρόισμα.

Να, που γράφω σήμερα για να πω

όσα γυρνούν στο μυαλό μου, όσα επιθυμώ..

Πως τρέχει η φαντασία μου στη γη

με τη τσουγκράνα κι ένα τσαπί να τη σκαλίζω.

Δυο δυο οι ανάσες να σηκώνομαι και να σκύβω ξανά

ώσπου η μέση να λυγίζει, να’ ναι η ώρα

που το φως δίπλα μου θα φέγγει αχνά..

Να, που η σκέψη γέμισε απ’ το γλωσσάρι

με λέξεις της τότε εποχής, που υψώναν φωνή

στη φτώχια κι ήξεραν να χαμογελούν και ν’ αγρυπνούν

για τη γη που όλα τα νοστιμεύει..

Χώμα δοξασμένο, της πατρίδας μου γη

μου’ λειψαν όλα, οι εικόνες αυτές,

κρύβονται πίσω απ’ τα σβησμένα παράθυρα, άγνωστα

μες στους αγνώστους, μες στο τσιμέντο που να σταθώ,

ξεφυσάω βρώμικο αέρα.

Παράξενο.., μέσα στη γη αν κυλιέμαι

καθαρός που’ ναι ο αέρας, διαφορετικός

ποτίζει ζωή, χαμόγελα κι όνειρα.

Όρεξη το πρωί να τραβάς μπροστά

μέχρι του αποχαιρετισμού το φιλί

γεμίζει ο νους μου χώμα, βαρύ και ζυμωμένο,

αφράτο σαν ψίχα ψωμιού πάλι στάρι, πάλι ψωμί θα δώσει

ως την επόμενη σοδιά που θ’ ανοιχτούν τ’ αυλάκια

ως τότε, ο θεριστής έχει δουλειά να κάνει

στα αλώνια ν’ απλώσει, τα δεμάτια να λιαστούν.

Να που βγήκε ο Μάης, κόρες μου τρεχάτε,

ως τα μέσα Ιούλη με το τραγούδι σας

πιάστε το μαντήλι στο κεφάλι, φορέστε ρούχα μακριά,

να μείνει η ασπράδα στο κορμί σας..

Είναι πολλές οι μέρες μέχρι τα τζιτζίκια να μη σταματούν

κι εσείς παραδομένες στις μυρωδιές της γης και της σοδειάς

ζωσμένες ως τον αστράγαλο, θα αγκαλιάζετε το δειλινό.

Τι όμορφη μελωδία που αντηχεί,  ο ήχος δυναμώνει

νύμφες γλυκές, κάτω απ’ τ’ άστρα του ουρανού, μια νύχτα

ανοίξτε τα χέρια σας να μπω κι εγώ στην συντροφιά σας.

Η ζωή είναι γλυκιά μες στον παλμό

μες στην αγκαλιά του αέρα, 

χωρά όλα τ’ όνειρα

μια νυχτιά, γεμάτη αστέρια..

tuki