μικρός διαβάτης

Ο πρωινός ήλιος σ’ έφερε

κεντούσες στα σκαλιά

μικρά βήματα.

Ξαφνιάστηκαν τα μάτια μου

σε ένα τοπίο,

γεμάτη ήχους και φώτα.

Σε απόσταση ενός μέτρου,

ζύγιαζες

αν θα με πλησιάσεις κι άλλο.

Χωρίς συστάσεις

φορώντας στα φτερά σου

το χρώμα της γης, εσύ,

ένας μικρός σπουργίτης

κι εγώ σε καλωσόρισα.

Ήμουν φιλική μαζί σου

σιωπηλός παρατηρητής,

βάζοντας φρένο σε οποιαδήποτε φαντασία.

Εντυπωσιαζόμουν από τις κινήσεις σου

σου έδωσα κι όνομα,

«μικρός διαβάτης».

Ύστερα έπιασα τη μηχανή

και μ’ ένα κλικ

σε αποτύπωσα στο χαρτί..

Όσα μου γέννησες

μέσα στο βλέμμα μου,

τη στιγμή της συνάντησης.

Στιγμιαίες αποχρώσεις

με λέξεις χαραγμένες στην εικόνα.

Ολόγυρα

 πρόσωπα τυφλώνονταν

από τον ήλιο

χωρίς να δίνουν σημασία σε σένα.

Κι εσύ χοροπηδώντας

στάθηκες λίγο πριν τον ίσκιο

κι έμεινες δίπλα μου όσο ήθελες.

Δεν είχα λίγα ψίχουλα

να σου δώσω..

Μικρέ διαβάτη,

για μένα ανοιγόκλεισες

για λίγο τα φτερά,

πέτα μακριά.

Μέθα από το φως

πέτα στις φυλλωσιές,

πέτα ψυχή μου.

Στο πιο ψηλό κλαδί

και στο ακρογιάλι μύρισε αλμύρα

να γεννηθείς, όνειρα ζήσε..

tuki