Επιστροφή

Κουραστήκαμε

να ‘μαστε  σιωπηλοί

μέρες να κυνηγάμε το φως

κι αυτό πάλι 

πάνω από το κεφάλι μας να στέκεται

ώσπου ήρθε το φθινόπωρο.

Ένα τοπίο σύννεφα

κάθισαν και με σκιάζουν,

ένα δροσερό αεράκι

κι είναι γεμάτα τα σύρματα χελιδόνια.

Άδειες οι ομπρέλες στις παραλίες

γυμνά κλαδιά σε κάποια δένδρα

άδειο και το χέρι μου στο γαλαξία.

Άγνωστη και γνωστή,

στο χρόνο

που αχόρταγος με κυνηγά.

Απειλούν το φως μου,

επιστροφή,

μία από τα ίδια.

Παρασύρθηκα από το τοπίο

απέραντος όπως είναι ο ουρανός,

μεθυστικός με όποιο φόντο

κάθε πινελιά καταλήγει σ’ εκείνον.

Στραμμένη καταπίνω όλη την ντροπή

χαράσσω λέξεις

γι αυτά που πλησιάζουν

βέλη της φαρέτρας,

η πατρίδα μας μίκρυνε κι άλλο..

tuki