το άσπρο φόρεμα..

Κόπασε ο αέρας λες και μαντεύει τις αλλαγές

αυτή τη νύχτα που αναπνέω ουρανό και περπατώ

στο χαλί που είναι στρωμένο ροδοπέταλα στη χλόη,

που η ματιά αγγίζει το φως του,

ανατριχίλες διαπερνούν το κορμί κοντά στα σύνορα..

Σ’ ένα δρομάκι, που η βιτρίνα του προκαλεί

ένα φουστάνι το βλέπεις,

το νοιώθεις λες κι είναι γάντι επάνω σου

να περπατάς στο δρόμο με τα ψηλά τακούνια σου

κι οι γοφοί να προκαλούν θαυμασμό

λάγνες ματιές στο πέρασμα..

Τι θρόισμα ο ήχος κι η αφή

τι εξαίσια αίσθηση..

Ερωτικά μονοπάτια το μήκος, ακάλυπτη η πλάτη

κι μια εσάρπα χυτή στους ώμους αγκαλιάζει το χρώμα του δέρματος 

με τα λουλούδια μέσα στο λιγοστό φως από κεριά.

Υπάρχει και είναι ζωντανό το πρόσωπο που αλλάζει

ίσως συμπαθητικό στη μέρα

μα ερωτικό στη νύχτα μιλάει,

στον αέρα που χαϊδεύει τις αισθήσεις σου.

Ανάμεσα σε σένα και μένα μέχρι τις δύο παρά

που τ’ αστέρια σε συντροφεύουν και σε αναστατώνουν,

έχουν μια νάρκη για τις άλλες νύχτες που πέρασαν

τότε που προσπαθούσα να τις εξηγήσω με τη λογική

για σένα και για μένα

τότε που φοβόμουν,

τότε που νόμιζα πως δεν ήμουν στα λογικά

και δεν έβγαζα άκρη να χαρώ, αυτά που είχα μπροστά μου

δεν ήμουνα θαρρώ ο εαυτός μου

να πω και να αποφασίσω,

αν θα το πάρω τελικά αλλά με προκαλούσε..

Περνούσα το κοίταζα

έκανα σκέψεις

από μακριά το ήθελα

το σκεφτόμουν όλες τις στιγμές κι έμεινε σαν σκέψη μου

αλλά δεν το δοκίμαζα,

το σχέδιο του το ήξερα το είχα μελετήσει

τις ραφές στο πλάι, η βελονιά

περίμενα την ευκαιρία

θα μείνει ή δεν θα το δω ξανά;

αλλά ήταν εκεί κάθε ημέρα και με προκαλούσε..

Ξυπνούσα και μέσα σ’ όλα, κάποιες στιγμές

η ματιά μου ήταν ακριβώς δίπλα στη βιτρίνα

ήξερα ότι κι άλλοι το κοίταζαν

θα το δοκίμαζαν

ίσως και να το έχανα γιατί είχαν πιο μεγάλη τόλμη

εκεί μόνο αγωνιούσα

γιατί μπορεί και να ταίριαζε και σε άλλα κορμιά σαν γάντι

μα εγώ είχα δεθεί μαζί του με όνειρα

πως ήταν ραμμένο για μένα

τόσο σίγουρη ένοιωθα

δεν έβλεπα πως μπορεί να το έχανα

αλλά ήταν ταξίδι που μου το έδινε η ζωή να με αναδείξει με τα γοβάκια μου  

όταν θα το φόραγα σαν τη σταχτοπούτα

κι ούτε εξήγηση υπήρχε,

η αξία του..

Aλλά μια ασύλληπτη δύναμη ερχόταν στο πεπρωμένο μου

που μου έλεγε πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο

και το φουστάνι έστεκε εκεί και με περίμενε τόσο καιρό

λες κι ήταν υπερατλαντικό ταξίδι κι είχαν σημασία οι λεπτομέρειες

να φύγω μακριά από αυτόν τον τόπο για το δικό μου το καλό,

αιφνιδιάστηκα..

Σ' ένα σπίτι με κήπο που η κουρτίνα ανέμιζε

εγώ στον κήπο έσβηνα τα κεριά που είχα αναμμένα

έφτανε τόσο φως..

Επειδή το σήμερα το βλέπω σαν αύριο, το προσκυνάω

αρώματα λεβάντας και σανταλόξυλο σκορπάνε στον αέρα.

Το φουστάνι αγκαλιάζει το κορμί μου

στοιχειώνει τα όνειρά μου στο κρεβάτι που ξαπλώνω

στα σεντόνια μου τα λευκά, επειδή.. είναι για μένα.

tuki