Μια θύμηση ράγισε.

Νότες μες στη δροσιά

μάτια θολά κι όνειρα

αρχίζουν δίχως τέλος..

Μέτρο κουπλέ και νόημα

όπως ηχούν στον αέρα

φράσεις μισοτελειωμένες και στιχομυθίες

έτσι σε συνάντησα στο στέρφο τοπίο

το ακριβό της ηδονής που αγόρασα με γρόσια

όσο το δέκα του ήλιου φάνταζε ψηλά για να το φτάσω

κι όλο γινόταν θρύψαλα..

Του πόθου μου καρτέρι

μαγνήτης των χαμένων

που προκαλεί τα κύματα της καρδιάς μου

σαν ναυαγός θαλασσοπνίγομαι πιασμένος απ’ τη σανίδα

που ακόμα θαλασσοδέρνει της οργής να βρει την ξέρα

πάλι μες στο ίδιο σαράκι

αστόλιστο από λόγια..

Υπέμενα ακριβά να στο γυρέψω

να δέσω την ελπίδα

στην αγκαλιά που αναβλύζει η θάλασσα

μες στο υγρό της πάτο

αλμύρα να δέσω στην άμμο

και το κορμί να λυτρωθεί.

Στα  χείλη μου τ’ άγραφτα λόγια

να τα γυρέψω όλα τα χρωστούμενα

έφτασε ο καιρός

τώρα μπορώ να σε κοιτώ

και τα δελφίνια που με καταλαβαίνουν καλύτερα

βρίσκουν το δρόμο που εσύ έχασες..

Στο βάθος του ουρανού

τ’ ακούς;

άγρια κύματα θεριεύουν

χρόνο αν θέλεις να κερδίσεις

έφτασε στο τέρμα ο κόκκος απ’ την κλεψύδρα

ο δρόμος μου είναι ανοικτός στα πέρατα από φοβέρες

ακολουθώ τα πουλιά που με καταλαβαίνουν

κι όπου με βγάλει, καλύτερα θα’ μαι..

Μια θύμηση ράγισε.

tuki