Σήματα μορς

Ένα βογγητό κι ένα θρόισμα

η φιγούρα σου στο σκοτάδι της νύχτας που είναι βαθύ

δεν μπορώ να σε διακρίνω, σ’ έχασα..

Σταμάτησαν τα τηλέφωνα κι οι ειδήσεις

οι μεταμεσονύκτιες επισκέψεις  

σ’ αυτό το συγυρισμένο δωμάτιο ψάχνω το διακόπτη

πώς να εξοικειωθώ στο σκοτάδι σκοντάφτω στα έπιπλα.

Το μαύρο..,

ο τόπος το ξέρω.

Περπατάμε σε τεντωμένο σκοινί

πρέπει να φτάσουμε στην άλλη πλευρά

για το καλό όλων,

αλλιώς…

Αντήχησε η έρημος

κόβοντας το σκοτάδι στα δύο.

Άδειο το πλακόστρωτο της πλατείας

απέξω οι φρουροί,

ακίνητοι, αμίλητοι

η πόλη κοιμάται

κάτω από το λιγοστό φως του φεγγαριού.

Μια απόκοσμη

στοιχειωμένη ατμόσφαιρα την κάνει να μοιάζει

αιωρούμενη πάνω από το έδαφος.

Όλες οι πόρτες κλειδωμένες κι αμπαρωμένες

μα οι κλέφτες κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Που είσαι;

Θα μπορούσα να πω κι άλλα

για τις κλειδαριές ασφαλείας

για τους ανθρώπους που ζήσαν

άδεια ντουβάρια οι τοίχοι με φοβίζουν..

Σήματα μορς σου κάνω, ψάξε με.

Πρέπει να σε βρω..

tuki