Μην πεις ότι ένα βλέμμα
δεν ρίχνεις στον ουρανό
κάποια στιγμή της μέρας
απ’ το περβάζι του παραθύρου σου στο
γραφείο,
κάτω από σωρούς χαρτιών και βιβλίων..
Δυο λοφίσκοι σε ξαποσταίνουν
όσο μια βεντάλια ανοίγει τα πέρατα
του νου
μιας όασης που κρύβει τις πολυκατοικίες
απ’ την καρέκλα σου άνοιξες δρόμο
σαν ανεμοστρόβιλος κι ανέβηκες ψηλά
γνέφοντας μου να σ’ ακολουθήσω
τις ώρες της ημέρας
μια μεγάλη αναπνοή από δροσερό αέρα
κρατώντας το στυλό
λέξεις και λεπτομέρειες φανερώνονται..
Δικές σου σκέψεις που για λίγο σε
βύθιζαν
κι ένα κελάρυσμα έξαψης,
μυστήριο για λίγο
η ανακάλυψη της ομορφιάς της πηγής
του θησαυρού
να φτάσεις μακριά,
η λάμψη των ματιών
απ’ το παράθυρο ως τον περίβολο
ο ήχος της μουσικής του ουρανού
λίγες στιγμές σιωπής
και κάπου
μια σπίθα μνήμης των δεικτών του
ρολογιού
βγήκαν στο φως
στον ανεμοστρόβιλο του έρωτα
στη νύχτα και στο ξημέρωμα
στη χαραμάδα που κλειδώνουν οι σκέψεις,
ο ουρανός δεν έχει σύνορα..
tuki
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου