Πλίθινα απομεινάρια

Ταξίδια θύμισες οι βουκαμβίλιες

ο βασιλικός πλατύφυλλος

τα δυο πελαργόνια,

λίγος μπαχτσές στο περβάζι.

Mια χούφτα αδύναμη, μικρή

αλήθεια,

πώς να κρατήσει τόσα όνειρα;

Στις άκρες του νου

ο άνεμος σταματά

να φανερωθεί η εικόνα

μέχρι να τη σβήσει η νύχτα..

Συνοικία το όνειρο

της παιδικής αθωότητας

τα πλίθινα απομεινάρια

η ανάσα της μετρά.

Για φαντάσου,

τότε και τώρα..

Τσιμέντο δίχως αέρα

και κορναρίσματα με ασυνεννοησία

η συνοικία το όνειρο, ξέφτισε..

Και γυρνάς και θυμάσαι

τα αθώα μάτια που έλαμπαν,

“σκλέντζα και μήλα

ξεροστάλιασμα και τρεχάλα”

έλαμπαν όταν έλεγες πάμε γι’ άλλα

παρακάτω,

μόνο που το παρακάτω, τελείωσε.

tuki