σαν αιώνια τιμωρία

Στο δρόμο της επιστροφής υπήρχε ελπίδα

κάπου, θαμμένα βαθιά

κάτω από του χρόνου την άμμο υπήρχε το φως,

μέσα από τις σκιές

από τους τοίχους του μυαλού

ένα διαφορετικό μονοπάτι

είχαν δεθεί τα χέρια σφιχτά

αγγίζοντας το σώμα.

Στους ήχους που έβγαζε η καρδιά

να πέσει μπροστά σαν του κομπολογιού την χάντρα

δίπλα στα κοχύλια με ήχους της μουσικής

σαν τρεμουλιαστή φλόγα ο ένας δίπλα στον άλλον

οι λέξεις χάθηκαν στον αφρό των κυμάτων.

Έμειναν τα γράμματα και τα ραντεβού

σαν αιώνια τιμωρία

να με ακούνε εκείνοι που εγώ δεν θέλω

και τώρα,

μου προκαλεί αηδία ο εαυτός μου.

Παντού τα λόγια μου κι αυτά

δεν θέλω να διαβάζω μετά από όσα έγιναν,

με φωτογραφίες και σχέδια

χιλιοειπωμένα,

αποσπάσματα ολόκληρα κρατημένα

στις σελίδες του βιβλίου μου,

αποδείξεις τεκμήρια της πληγής

σ’ ένα κομμάτι δέρμα.

Κουρδισμένο παιχνίδι η καρδιά

ζωντανεύει και ξεστομίζει

σέρνεται και βηματίζει

προς έκπληξη και ανακούφιση

σκουπίδια όλα τα θεωρεί

σταυροκοπιέται στον απελπισμένο ήχο που τρυπάει τον αέρα

δραπετεύει και ξεγελάει τους άλλους για την ιστορία,

για το χρυσαφένιο σκοινί που την τύλιξε,

έπεφτε λοξά και στόλιζε την μοναξιά

σαν ξεκάθαρη σκέψη,

δίπλα στις ημερομηνίες που έβαζε κάθε μέρα

στα όσα έλεγε κι ακόμη, στις φαντασίας ψέματα..

tuki