στην αρχή και στο τέλος..

Κτίρια φαίνονταν

δρόμοι διασταυρωνόταν

σε κάποιον από κείνους τους δρόμους

περπατούσα όσο να ξεμουδιάσω.

Ένας κόκκινος ήλιος ετοιμαζόταν

στην μύτη του βουνού να πλαγιάσει

οι σκέψεις μου με αρρώσταιναν

δεν τολμούσα τίποτα να πω

όσο έθαβα τον έρωτα

κι όλα αυτά που περίμενα

μπήκε στη μέση το παρελθόν

κι ο φόβος έγινε αχ

μπλόκαρε κάθε συναίσθημα

γέννησε νύμφες.

Έτσι το θέλησες στις προσβολές

να σου αρπάξει το χαλί κάτω από τα πόδια

με τη γλώσσα να τσακίζει

όση καλοσύνη χτυπούσε στις φλέβες.

Μη με κοιτάς απορημένα

αυτό μου έμεινε, να γράφω ασυνάρτητα

σκέψεις που τις πετώ για να χαθούν..

Ίσως κάποτε φτάσουν εκεί που πρέπει

στην αρχή και το τέλος του κόσμου μας

πάνω στα πορφυρένια κύματα..

tuki