Βάρυνε η σιωπή αφόρητα..

Πιάστηκε στην άκρη του βλεφάρου

Ένοχη καταδικάστηκε

δεν είχε λόγια να πει

Το κορμί παγιδευμένο στο κενό

το μυαλό μουδιασμένο,

πρόδωσε την υπόσχεση κι η ζήλια την φανέρωσε.

Περιγελώντας τη

για τα ένδοξα

τα κόσμια

τα ιερά..

«το’ χεις μάτια μου» έλεγαν τα χείλη στα γραπτά,

«δεν θα το ξανακάνει» απαντούσε η καρδιά

..είσαι ελεύθερη..

Ψέμα τραγικό και ξάφνιασμα

σαν το γυαλί που κόβει τη φλέβα

βλέπεις το αίμα να σκορπίζεται.

Ψυχή μου ο άνθρωπος δεν αλλάζει

όσα κι αν τάζει η αγάπη

όσα κι ο ενθουσιασμός

όταν τα χείλη διψούν πενθούν τη σκέψη.

Η ζάλη στο κόκκινο για ένα λεπτό, καυτή η ανάσα

-όσο μια ζωή κρατάει, πουλήθηκε για όσο

στο σκοτάδι

στο πάθος ενός λεπτού,

χαράχτηκαν σημάδια ανεξίτηλα στη μέρα.

Ο έρωτας πέθανε

ξεψύχησε σαν πένθιμος εσπερινός..

Σήμερα, βάρυνε η σιωπή αφόρητα..

tuki