Γυρεύω την αλήθεια.. μέσα μου.

Σα διαβάζεις, θα φαίνεται πως πέφτουνε οι τοίχοι

πως κατέχω πέρα για πέρα τι συμβαίνει στον κόσμο

κι ωστόσο δεν μπορώ να πάω ως εκεί που θέλω μονάχη μου

Ο πόθος να γύρω από μια κούραση, ένα δάκρυ να περπατήσει

κι ύστερα ήσυχα, γλυκά ν’ αναπαυτεί η ψυχή

Βγαίνουν οι λέξεις είτε έχεις τα χρόνια να μοιραστείς

γλυκόλογα αναμεταξύ στις στράτες

Η ψυχή στο απάτητο μονοπάτι ξαπλώνεται χάμω

κοιτάζει το γαλανό τ’ ουρανού και ξάφνου η ελπίδα

Το στήθος φουσκώνει από τη μυρωδιά, την ήξερε καλά

Είδες μονολογεί, οι ανθρώποι βαδίζουν κι ας δεν τους βλέπεις

Κι αν έστρωνα ένα τραπέζι και σε καλούσα χωρίς να με ξέρεις

θα σου φαινόταν περίεργο

Κι αν μ’ έβλεπες να κλαίω πως θα ήσουν μαζί μου

Κι αν ένα γράμμα σου φέρει ο ταχυδρόμος 

από πού θα είναι, ποιος το’ γραψε

Κι αν μελετήσεις τα βάσανα και τα παθήματα και θυμηθείς τα δικά σου

κι έχεις αξιοπρέπεια και τιμή.. τι θα κάνεις; να ικετεύσεις;

Να βροντοφωνάξεις είμαι μονάχη μου;

Χίλια τερτίπια του νου, γυρεύω την αλήθεια μέσα μου

Στα κρυσταλλένια νερά να κρύψω το κορμί μου

καταπόδας οι κανόνες μ’ ακολουθούν

Στο περιβόλι που περπατώ μυρίζω λουλούδια και τσουκνίδες

δοκιμάζω καρπούς, σπέρνω και ξεριζώνω αγκάθια

κι η ελπίδα να φτιάξω το περιβόλι μου όμορφο βγάζει αυτές τις νότες

Ψυχή μου τ’ ακούς, ακούς τη φωνή σου;

Έχεις δικαίωμα να κάνεις ότι θέλεις γιατί το περιβόλι είναι η δικιά σου ζωή 

όσο ακόμα χτυπάει η καρδιά σου..

tuki