χωρίς σχόλια, δίχως επιφωνήματα..

Ήμουν εκεί με άχρωμη φωνή

τα είδα όλα,

κορμιά που έκρυβαν σκέψεις μες στη χαρά

που χαλάρωσαν το ψέμα,

ξεγελούσαν αυτά που είχαν στην καρδιά

σε δυο σειρές, ξεδίπλωναν χιλιόμετρα μπροστά..

Έπειτα φάνηκαν οι γλάροι

πήγαιναν ίσια στα χαρακώματα

των κυμάτων τον αφρό, τα σάπια..

κυδώνια, γυαλιστερές και μύδια

θαμμένα ζωντανά τα έβλεπα να σαλεύουν.

Ένα παιδί με το χαμόγελο στα χείλη του

ψέλλιζε ένα παιδικό τραγουδάκι

πέτα μου το χαρταετό, δώσμου το σκοινί..

Έμεινα έτσι στο χρόνο

ήταν η σειρά της καρδιάς ν’ αναπνέει με δυσκολία

σε μια απόφαση, να λέμε όσο γίνεται λιγότερα..

Να βάζουμε όσο γίνεται μεγαλύτερη απόσταση

ώστε ούτε η μία ούτε η άλλη να χαθούμε..

Μέσα, οι λέξεις ακούραστες επαναλαμβάνονταν

σαν να ήθελαν να επιβεβαιώσουν μια ταυτότητα

σύγχυση έβλεπα, είμαστε ίδιοι- όχι, η ίδια!

Θυμάμαι τα πάντα

σαν να ήταν χθες-το χθες,

όμως, δεν θέλω να το θυμάμαι καθόλου..

Σε απόλυτη σιωπή, χωρίς σχόλια, δίχως επιφωνήματα!

tuki