Ήταν το χαμένο αύριο.

Διάβαζε τους χαμηλούς δείκτες στην οικονομική στήλη

τις αναλύσεις των τιμών σε κάποια προϊόντα

κόλπα των μεγάλων πολυεθνικών εταιριών

στο ίδιο κίτρινο χαρτί της εφημερίδας.

Ο ήχος της ώρας στο μικρό εκκρεμές πήγαινε πέρα δώθε

κάποια ανθρωπάκια σταθερά κινούσαν τα νήματα

ήταν το κεφάλαιο που ασκούσε πολιτική.

Οι φρουροί έστεκαν άγρυπνοι, πιόνια στα χέρια τους

κι εμείς ένα μάτσο μυρμήγκια μας πατούσαν.

Τηλέφωνα χτυπούσαν, φωνές δυνατά ηχούσαν

αγόρασε πούλα, στον ίδιο ρυθμό μέχρι αργά

κάποιοι τα κέρδη τους γίνονταν πιο πολλά

και κάποιοι μικροί έχαναν κι αυτά τα λίγα.

Μελίσσι θύμιζε το τηλεφωνικό κέντρο

οι φωτεινές στήλες άλλαζαν νούμερα

μέσα σε λίγες στιγμές άλλαζαν χέρια τα χαρτιά

ο δείκτης χοροπηδούσε στα ύψη ή κατρακυλούσε.

Μετρούσαν τρία, πέντε, εφτά τοις εκατό

τον πλούτο με τα πούρα στο στόμα

αόρατοι ήταν πίσω από την γυαλιστερή βιτρίνα

σε κτίρια που έπιαναν όλο το τετράγωνο.

Την κρίση τη δημιουργούσαν αυτοί για να είναι διπλά κερδισμένοι

πίσω από τα νούμερα κρύβονταν κι άλλα στα χρηματοκιβώτια τους

που μ’ ένα χτύπημα ενός πλήκτρου τα μετέφεραν όπου ήθελαν

έτσι κανένας δεν μπορούσε να τους σταματήσει.

Ήταν αυτά τα ψιλά γράμματα

που δεν γράφονταν στην κίτρινη φυλλάδα

ήταν το χαμένο αύριο,

ο ίδιος μηχανισμός που δεν είχε τέλος..

tuki