Δίπλα στα κύματα..

Ανάλαφρη έγινε η καρδιά μου ξαφνικά

με τα κλειδιά στο χέρι έφευγα βιαστικά

πήγαινα γρήγορα στη θάλασσα

δίπλα στα κύματα..

Με τη μελωδία να ακούγεται

προσπερνούσα τη διαχωριστική

και αντί να κόψω ταχύτητα πάταγα γκάζι στη στροφή

ανέβαινα πιο ψηλά να σε φτάσω στα σύννεφα..

Χρώματα άφηνε στον δρόμο του ο ουρανός

και δεν φοβόμουνα που έκανα ελιγμούς

ένοιωθα ζωντανή που έτρεχα

το παράθυρο με δρόσιζε που ήταν ανοιχτό

ξεκαθάριζαν οι σκέψεις μετρώντας τις στροφές..

Σ’ ένα δρόμο που ήταν γεμάτος όνειρα

μια ανάσα έφευγε και σ’ αγκάλιαζε

Σ’ ένα δρόμο που όλα ήταν ουρανός..

Σήμερα τα χέρια μου δεν ήταν αδειανά

σήμερα ο ήλιος έκανε ταξίδι ολάκερο

στο κάστρο της ευτυχίας εκεί που ήσουν κι εσύ

περπάτησε, στα ίδια τείχη που διάβαινα κι εγώ πριν χρόνια

σ’ ένα  γαλάζιο ουρανό λίγες ψιχάλες σκόρπισαν

στο ίδιο ταβερνάκι κάθισα να ξαποστάσω

να δω αν πέταξες τον χαρταετό,

μα δε φανερώθηκα γιατί φοβήθηκα..

Εγώ ήμουν σ’ ένα άλλο ταβερνάκι αυτή τη φορά

ήμασταν χωριστά, ήμουν δίπλα στα κύματα

αλλά μαζί κι οι δυο μετρούσαμε στιγμές

στης ανηφόρας τα σκαλιά σβήνοντας αποστάσεις

ίσως φταίει που ακόμα είναι νωρίς,

ίσως που άργησαν να ανταμώσουν οι σκέψεις

αλλά υπάρχουν κι άλλες στιγμές

να το θυμάσαι στο γυρισμό σου να μοιραστούμε μαζί

εδώ θα είμαι σ’ αυτό το χαρτί

να σ’ ακούσω και να σου πω

τι μου ψιθύρισαν τα κύματα..

tuki