Φοβάμαι..

Κάποιες φορές αλάλητη, δίχως να μισανοίξω το στόμα

ήταν σαν να σου φώναζα.

Στο ίδιο τετράγωνο, που όλα παρέμειναν ίδια

βιαστικά πήγαινα απέναντι, γινόμουν μια άλλη.

Όταν γύριζα σε μελετούσα

κι ήταν κάμποσες που δάκρυζα σαστισμένη.

Βουτηγμένος μες στο κενό, προσπαθούσες να προσπεράσεις.

Ο ίδιος τρόπος σκέψεις, ίδιες απορίες, 

σαν δυο σταγόνες νερού κυλούσαν πάνω στο χαρτί

κι εγώ επίτηδες λακωνικά απαντούσα.

Δεν τολμούσα ακόμα, ήθελα να βεβαιωθώ

η δόλια μου καρδιά μη θαμπωθεί κατά λάθος.

Δεν ήθελα άλλον ασυνείδητο να την πλανέψει

ούτε κανένα παραμυθατζή σαν αυτούς που γέμισε ο τόπος.

Έβλεπα την σκέψη ώριμη να ξετυλίγεται

μπροστά μου, μεγάλη ήταν η ταύτιση.

Τυχαίο μήπως, φαινόταν υπερβολικό

έτσι περίμενα στη γωνία.

Κι ήταν αυτό το σημερινό, ένα ακόμα βήμα,

σαλέψανε τα χείλη μου. Που να ‘ξερες, την ώρα

που έλεγες τα πιστεύω σου χτυπούσε η καρδιά μου,

ήταν αυτά τα χαρακτηριστικά που ζητούσα.

Δεν τολμούσα, ήθελα κι άλλο χρόνο

ήθελα να ζεστάνει ο καιρός πριν κάνω το ταξίδι..

Ήθελα να δω αν θα το’ χεις καταλάβει

δεν είσαι ο μόνος που κλειδώνεις την πόρτα,

πως τρέχεις, που τρέχεις κι αν σε περιγελούν

φοβάμαι,  το νοιώθεις πως δεν είσαι ο μόνος..

tuki