Και μετά..
Έλεγε να μη κοροϊδεύει την ερημιά
που βοηθά την ψυχή της γιατί
δώστου κι άνοιγε
καινούργια παράθυρα και ξανά
δουλειά
να ικανοποιηθεί εκείνο το μοτίβο
της φαντασίας..
Δυο βήματα φάνταζε ο ουρανός το’
βλεπε
ξανάρχιζε αμέσως
πέρναγαν οι ώρες κι ο νους
ανέβαινε ψηλά
στα μικρούτσικα, αυτά που πιάνουνε
χώρο
και που τα ρίχνεις διπλή ματιά.
Λες κι η φωνή χάιδευε το σκοπό
με το θάρρος να χτυπά και το άλλο
αυτί
φουρτούνα η καρδιά δεν ηρεμούσε
δίχως να καταλαβαίνει την
αναμέτρηση και την τάξη.
Νότες της χαράς, νότες του πόνου
φόβοι συλλαβιστοί και δυο καημοί
τι θα πούνε, πως θα φανούνε
γέμιζαν οι σειρές στο μόνο
καταφύγιο που ήξερε
με υπογραφή ή όχι έπρεπε να τα πει,
στο πελάγωμα της ύπαρξης της
να φώτιζε την άλλη όψη στο πρόσωπο
της με γνώση.
Ένα μόνο δεν ήξερε
αν έβρισκε τις απαντήσεις
μετά.. θα ήταν ευτυχισμένη;
tuki
2 σχόλια :
Αυτό και αν είναι ένα ρίσκο που θα πρέπει να πάρεις... Με την ευθύνη να είναι όλη δική σου...
Θα άντεχες τις συνέπειες του λάθους; Θα άντεχες τις τύψεις; Διλήμματα...
Μέχρι να βγει ο ήλιος απ’ των ματιών μου την καρδιά
να σου οι υποθέσεις στη συννεφιά,
να σου ο αέρας στα γκρεμισμένα της γης
πεσμένα χάμω πήγαινα κι εγώ μαζί τους
Tο χέρι μου αδύναμο φάνταζε..
αν ήταν λάθος αυτό θα μου έδινε δύναμη
μα αν σταματούσα αυτό θα μ’ έτρωγε.
Έψαχνα με κάθε ρίσκο
έτσι κι αλλιώς βάλτωνα τόσο καιρό
κι είναι σαν αυτό που νοιώθει
ένας απελπισμένος όταν κάνει ένα σάλτο..
Δύσκολα όλα των καιρών
ν’ αποφασίσεις και να ρισκάρεις
κι ούτε ξέρω, είμαι ικανή ν’ αντέξω λάθη και τύψεις;
Νιώθω πως θα εκραγώ.. αλλά πρέπει να συνεχίσω
αλλιώς τι νόημα έχει να ξοδεύω τις ώρες μέχρι να σωθούν άδοξα σ’ ένα δρόμο
αν δεν μάθω ο δρόμος αν οδηγεί σ’ αδιέξοδο ή οδηγεί σ’ έναν άλλο δρόμο..
Καλημέρα!!
Δημοσίευση σχολίου