μεθυσμένα ήταν..

Πήρε το δρόμο της καρδιάς

στη νύχτα να θυμάται

τα κύματα που έσκαγαν στο φάρο,

στον πέτρινο όγκο στη δυτική πλευρά

δύναμη είχαν και μεθυσμένα ήταν..

Σκυμμένη στους ώμους του

στο χρόνο πίσω

φτερούγιζαν

μόνο αποδημητικά πουλιά..

Αλήθειες και φτερουγίσματα

άδειαζε την ένταση της μέρας

μαρτυρώντας

όσα δε τολμούσαν να πουν..

Που κρύφτηκε η αγάπη,

αυτή που έδινε τέλος στην απογοήτευση

στα κύματα της νιότης;

Που ήταν, δεν ήταν αυτή

που γέννησε τα παιδιά τους

πως χάθηκε;

Στις σκιές που τους κύκλωναν

ο δρόμος ήταν μονόδρομος

δίχως διακλαδώσεις του έρωτα

με σύμβαση το γκρίζο

που όλο λέγανε θα βρέξει

και βγει το ουράνιο τόξο μετά..

tuki