Θύμηση άσπρη μες στο μαύρο
πότισε η ματιά στο ρούχο
κύλησαν χάντρες σκέψεις δυο,
ψυχή μου μες στο χρόνο.
Αρώματα μιας άλλης εποχής
άθικτα στέκουν μπροστά σου
γέννημα
ενός χορού,
που το
μυαλό θυμάται.
Ντυμένη
έτρεχε,
η νύχτα
γινόταν μέρα,
γέλια
σκόρπιζαν ως το πρωί,
το τηλέφωνο
δεν σταματούσε.
Ματιές
μοίραζε η καρδιά
όνειρα
ήταν γεμάτη
τώρα αλλόκοτες μορφές με
κοροϊδεύουν,
ίσκιοι που με καλούν, έλα! έλα!
Βγήκαν τα ανθάκια της άνοιξης
μοναχά τους κι αντέχουν
κοιτώ τις πεταλούδες τα πουλιά
κι αυτά μόνα τους αναπνέουν.
Ξανά τα σημάδια,
θύμισες άσπρες μες στο μαύρο,
άθικτα στέκουν
μέχρι να τα ξεφτίσει ο ήλιος…
tuki
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου