Γενηθήτω ο λόγος..

Θαύμαζε μοναχός του, απορούσε και φιλοσοφούσε τον τρόπο.

Ψυχανεμιζόταν το νόημα όσων γινόταν

ώρες ώρες μ’ αυτά τα ντόπια ελληνικά σαν να’ ταν άλλη γλώσσα

σπασμωδικές αντιδράσεις κι ανασφάλειες σφηνωμένες σ’ ένα γιατί

συζητήσεις και γεγονότα, ιστορίες της ανθρωπότητας σμιλεμένες,

παιχνίδια, λογύδρια και στιχομυθίες για όλα κι ένα τίποτα μαύρο χάραζε.

Τα γράμματα χόρευαν σαν σημαδούρες πάνω στο χαρτί

το ένα δίπλα στο άλλο, σάστιζα.

Νόμιζα πως είχε βαλθεί να με ντροπιάσει

στην ψυχή και με τυραννούσε.

Όπλιζε το χέρι μου στοχεύοντας στην ψυχή μου,

μ’ αγκάλιαζε, με φιλούσε και μ’ έπνιγε.

Είχε το απόλυτο να αξιολογεί τον εκλεπτυσμό

την άκρα ευαισθησία,

στιγμές μια προς μια ως τ’ απόκρυφα

κι οι μέρες διάβαιναν

ως που η πνοή του κάπως κουρασμένος

θολούρα του χρεώθηκε..

Γενηθήτω ο λόγος..

να μ’ αποτελειώσεις

να μου χτυπάς την πόρτα

τον κόσμο της φαντασίας στο φως της νύχτας

σαν μια ανώτερη δύναμη στο ανεξιχνίαστο μυστήριο

μαζί σου να στοχάζομαι, πώς να σ’ εξαπατήσω;

η γλώσσα σου γίνηκε γλώσσα μου

ψυχή μου ύστερα από μακρινή απουσία

ένα απόσπασμα με γράμματα καλλιγραφικά,

και κλίση πλαγιαστή, όλο δικό σου.

tuki