Φύλακας στο σούρουπο

Ανάσα μου κι αέρα,

ψιθύριζε η ομπρέλα στο θρόισμα.

Έσμιγε με τα φώτα του ουρανού

και το κάτασπρο εκκλησάκι,

στο ίδιο σημείο πάνω στην άμμο,

την έγλυφε η θάλασσα.

Ο ξύλινος διάδρομος περίμενε τα βήματα

κι η ξαπλώστρα, τον έρωτα να δει τ’ άστρα.

Ξεγελούσε ο ορίζοντας τα σχήματα.

Θαμπά κοιτώ

μέχρι να ταξιδέψει ο καπνός απ’ το τσιγάρο

βαλσαμώνω τη στιγμή.

Είναι αλήθεια ή παραμύθι οι εικόνες;

Στον πίνακα που συμπληρώνει το τοπίο

μια ανάσα το όνειρο, χαϊδεύει το φεγγάρι.

Ένα διακριτικό χαμόγελο που μεγαλώνει.

Όλα φανερώνονται, απέραντος δρόμος.

Στο σούρουπο που το φορώ,

σημάδι να μη χάσω

γέμισε η ψυχή μου απέραντη θέα,

υδάτινα λουλούδια σ’ άστρα μονοπάτια..

tuki