Θρόισμα μοναξιάς

Πρώτη μέρα κι ο πόνος πίσσα

ένα λυχνάρι που έσβησε φανέρωνε την ελευθερία

την ώρα της μεγάλης θλίψης που  κοντοζύγωνε,

την έκρυβε ο λίβας..

φιλούσε το χέρι της ταπεινά σαν ευλογία

και στα μάτια της, η άκρη του κόσμου

εκείνου που εκείνη ήξερε..

είχε σφυρηλατηθεί σ’ αυτόν τον ουρανό

μακριά από πειρασμούς

στον ρόλο της με τις πληγωμένες φτερούγες

σαν άγγελος πρόφταινε

το δρόμο με τις λευκές φιγούρες,

φως εκτυφλωτικό,  λίγες σκιές

και λέξεις ήταν η εξομολόγηση.

θαλασσινή αύρα για να τη ζωγραφίσω

λουσμένη με το μαντίλι να τη προστατεύσω

κλεισμένη στο κελί μου

στα χέρια μου πρόσταγμα του νου

μαζί.. αυτή κι εγώ στο σκηνικό

κι ο έρωτας σκληρή δοκιμασία

συντρίβομαι από την μικροψυχία του..

tuki