Λόγια του αέρα..

Στολίστηκε η νύχτα με αστέρια και σκέψεις.

Στολίστηκαν κι οι πέτρες πολύχρωμες πετσέτες στην παραλία.

Μάτια τυφλώνονταν από την άμμο πίσω από τα γυαλιά.

Ο αέρας άφριζε τη θάλασσα και τα καπέλα σηκώνονταν ψηλά σαν το χαρταετό.

Το νερό γυάλιζε από το λάδι της καρύδας.

Μόνο το μπαλάκι του τένις πήγαινε κατευθείαν στη ρακέτα.

Κι εσύ, σαν τον Ερμή κοιτούσες που να ρίξεις το τόξο σου.

Έπινες στάλα στάλα το ποτήρι μέχρι να λιώσει ο πάγος.

Και ξαφνικά βούιζε η καταιγίδα που ξέσπασε.

Οι έλικες βουτούσαν με την κοιλιά στη θάλασσα.

Έλιωναν τα πεύκα γεμίζοντας αποκαΐδια.

Όλο το θαλασσί του ουρανού έγινε γκρι.

Το οξυγόνο τέλειωνε.

Κάποια ανθρωπάκια σαν ζογκλέρ έτρεχαν.

Τα κουκουνάρια έκαναν επίθεση.

Η φωτιά ήταν ο νικητής.

Κι εμείς, μ’ ένα πουγκί άδειο δεν παίρνουμε ανάσα..

Κάποιοι πήγαν στο σπίτι τους,

κάποιοι μετρούσαν τα ραγίσματα..

Κάποιοι άναψαν το φως να δροσιστούν και

κάποιοι κάτω από τ’ αστέρια έπλαθαν ιστορίες.

Ήταν η μέρα κι η στιγμή ή μια συγκυρία

που ο άνθρωπος δεν έβρισκε ποτέ ησυχία.

Κάτω από τα αστέρια με φουσκωμένα τα πανιά

όλα τα κουσούρια θα διόρθωνε.

Το νυχτολούλουδο αμωλούσε ελπίδες.

Έκανε αρκετές στροφές κι έπειτα σκάλωνε στην αυλόπορτα

Οι έρωτες ξεφύτρωναν σαν ζιζάνιο μέσα στη νύχτα.

Οι λάθος λέξεις όμως δεν ξέφευγαν ποτέ.

Άναβε το φυτίλι και βήμα βήμα η περιέργεια γράφονταν στο τεφτέρι.

Λεπίδι το βλέμμα. Ψύχρα που τρεφόταν με μαντάτα..

Ώσπου να έπαιρναν χαμπάρι τις γαλιφιές, τα λόγια του αέρα

σαν και τη στάχτη θα κατέληγαν στη γη..

tuki