Σαν αερικό..

Σαν αερικό ανεβαίνει τα σκαλοπάτια

κι οι ριπές των άστρων της επιτίθενται στα μάτια

κοιτά το πέλαγος..

γλάροι αθόρυβα πετούν

αγγίζουν τη ράχη της , προέκταση

του βράχου στη στεριά

νομίζοντας ότι είναι πέτρινη κολώνα..

ξέρουν ότι τριγυρνά,

ότι δεν ησυχάζει,

-πολύ θέλει ο νους;

λίγα γράμματα στρόγγυλα

το όνομά της σε μια ζελατίνα

και μια καρδιά μέσα στο σώμα,

μια ψιλόλιγνη φιγούρα που έλαμπαν τα μάτια

θλιμμένα, μάτια μαύρα με βλέφαρα λυγμών..

σαν και τα λόγια που είναι δειλά

και κρύβονται μη φανερώσουν την αλήθεια,

ντρέπονται και βουβαίνονται..

στους δρόμους της νύχτας

και στης μέρας το λιοπύρι,

το παράπονο βγήκε από μέσα της

σαν να μισούσε τον κόσμο..

κάποιες φορές φώλιαζε κοντά στη παναγιά

γιατί φοβόταν τους δαίμονες

μα δεν ήταν το μοναδικό,

κάθε που συναντούσε άνθρωπο

έτρεχε, από το τραύμα της προδοσίας..

tuki