Χάθηκε η μέρα
ήρθε το σούρουπο αγκαλιά να με πάρει
μα δεν είσαι εσύ!
Ελπίδα μου μονάκριβη
που μου ζεσταίνει το αυτί ο ψίθυρός
σου
κι ακτίνα της καρδιάς μου
άλλοτε συντροφιά μου κι άλλοτε
παρηγοριά μου
όλα χάνονται σαν μπαίνει σκιά ανάμεσά
μας.
Κι αυτή τη στιγμή
κάθε λησμονημένη σκέψη μου
επανέρχεται δυνατά
σαν σεισμός να με ταρακουνά
κι ο ψίθυρος δυναμώνει
πέρα από τα πρέπει μας..
Ακόμη το μολύβι
νιώθει τα της ψυχής
να μουτζουρώνει το άψυχο χαρτί
να μαρτυρά την καθημερινότητα
η ανάσα διπλωμένη να λυτρωθεί..
tuki
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου