σήμαντρα καμπάνας

Ξαφνικά βγήκε ο ήλιος μέσα απ’ την καταιγίδα

στόλος ολόκληρος ηλιαχτίδων,

όλο ζωντάνια υψώθηκαν τα τριαντάφυλλα

χαϊδεύτηκαν με τον άνεμο σ’ αυτόν τον χειμωνιάτικο ουρανό

γεμάτο φως, που αφήνει ελπίδα.

Πως μ’ αρέσει να ψιθυρίζω αυτή τη λέξη

γεννάει όνειρα στην ψυχή μου.

Όνειρα που τα δίνω σχήμα και μορφή.

Τα δίνω φωνή ν’ ακουστούν

να διεκδικήσουν, να παλέψουν

δρόμο να πάρουν και να σταθούν

όταν φτάσει η ώρα,

εκείνη η ώρα που ένα άλλο πιο μεγάλο φως

θα σταθεί απέναντι μου,

θα κάνει την καρδιά μου να χτυπήσει πιο δυνατά..

θα είναι πόθος

θα είναι λαχτάρα ή μια αγκαλιά

σαν αυτή που χτίζει κάστρα;

θα είναι τα ξεχασμένα δώρα που μου δίνει τώρα η ζωή;

Αυτό το φως περιμένω

αύριο ή μεθαύριο

αυτό, να ενωθεί μαζί μου

να ξεκινήσω πάλι απ’ την αρχή..

Τα μάτια μου να τυφλωθούν

όπως όταν κοιτώ τ’ άστρα δίπλα στην χάρτινη βαρκούλα

σαν ταξιδεύω ανάσκελα όταν τα μετρώ

σαν αναστενάζω και ρίγη μένουν στο κορμί μου..

Ζεσταίνεται το αίμα μου

βουτώντας στ’ απέναντι βουνά

νεογέννητη η αγκαλιά ξεπροβάλλει

κι η χαρά μου γι’ αυτά τα δώρα

σήμαντρα καμπάνας που αντανακλούν στα πέρατα όπως ηχούν..

tuki