μελαγχολία

Αναποδιές στη ζωή μου έφεραν τα πάνω κάτω, σαν να μην έφταναν όλα τ’ άλλα έπεσα πάνω σε στάχτες που όλα θάμπωσαν.

Μαύρισε ο ορίζοντας που από φωτεινός γέμισε μελαγχολία.

Τίποτα δεν μπορεί να είναι αλλιώς όπως ήταν πρώτα.

Τίποτα, όσο ζω μες στα χαλάσματα.

Στη σκέψη μου υπάρχει αυτή η στάχτη, να αιωρείται, να με πνίγει ο καπνός.

Κι αν έχυσα κόπο κι ιδρώτα κι αν έχυσα δάκρυ στον πόνο..

Έβαλα όνειρα τα βράδια μ’ ένα ποτήρι κρασί να τα διαβώ

μέσα στις μουσικές κοιτώντας τη χόβολη.

Γιατί έπλαθα χορούς στα μάτια μου να διαβάζω ταξίδια μακρινά.

Ήλπιζα στα κρυφά, ηδονή να μελετώ πίσω από τα τριξίματα..

Τώρα πιάνω τις στάχτες στον λιγοστό αέρα, τις μαζεύω και τις σκορπίζω.

Τσούζουν τα δάκρυα με τυραννούν, με καταδιώκουν να χυθούν.

Τ’ αφήνω να ξεθυμάνουν, τόσες ημέρες κρύβονταν στις χαρακιές.

Πίσω απ’ τα σίδερα της ζέστης, κενά χαμένα μαρτυρούν

τα αποτυπώματα στο ξεκίνημα της μέρας.

Ήλιος και παγωνιά στην ερημιά της ψυχής μου,

μες στο γιατί ένα παράπονο, γιατί, όλα σε μένα;

Ένα κλικ του εφιάλτη το αποτύπωμα με προκαλεί φυλακισμένο.

Στο ντουλάπι του χρόνου μέχρι να ‘ρθει η απάντηση

ένα παλάτι στην άμμο, δεν άντεχε το κλικ ξανά στον εφιάλτη.

Θέλω να φύγω.. σαν στάχτη σώμα μου να σκορπιστώ στον αέρα,

ταξίδι μακρινό στον ουρανό η ψυχή μου

μερόνυχτα, γιατί στη γη δεν το αντέχω άλλο να ζω

δίχως σκοπό δίχως χαρά, στη σκοτεινιά

πίσω από ευγένειες και ψέματα με τους ανθρώπους.

Μια βεντάλια, σκέπασε την ψυχή μου μελαγχολία.

tuki