Πίσω απ’ τα σφαλιστά βλέφαρα
γύρεψε το φως της αστραπής
τραγούδι των μπουμπουνητών,
γύρεψε τα πάντα και τίποτα.
Κι άξαφνα θόλωσε ο ουρανός
βροχή δαρμένη απ’ τον άνεμο
τρελό, στριφογύρισε κατακλυσμό
στο πιο τρελό όνειρο.
Κύμα ντροπής την αναταράζει
κρατώντας τα χέρια ανοιχτά
γύρεψε τη μορφή.
Κορμί σύγκορμο
χείλη που σπαρταρούν,
ο έρωτας του άπρεπου και παντοδύναμου
σκορπίστηκε στο σύμπαν.
Χυμένη με τα στοιχειά
τρέχει να πιάσει τη βροχή
της φωτεινής χαράς που ένοιωσε.
Μες στη βουή εσύ,
η άγνωστη αστραπή
πέρα, λίγο πριν
οι στάλες με αγγίξουν όλες μαζί
τίποτα πια, δεν μαντεύεις;
Κοίτα με, αντέχω!
Σε μύρια φωτερά παιχνίδια στο νερό,
μου δίνουν αλλοτινή χαρά
λάμπει η ψυχή μου,
στα νοτισμένα χώματα
κάτω από το λιγοστό φως του
ουρανού
γοργή η ανάσα μου πετάει μακριά
ατίθαση ονειρεύεται,
λικνίζεται πρωτόγνωρα και παραδίνεται
στη νεροποντή, το πιο τρελό όνειρο.
tuki
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου