Χαδιάρη Ζέφυρε..

Ο χειμώνας προχωρεί, δεν του κάνει καρδιά

κρύο να κάνει, επίτηδες αργοπορεί.

Μια κόρη ολόγυρα κοιτά

το φως του γαλανόλευκου ουρανού

τα ανύπαρκτα σύννεφα.

Μια κόρη με δροσερό κορμί

μάτια καφετιά και γλυκόλαλη μιλιά.

Έλα ουρανέ μου στην αγκαλιά μας

χάρισε θέρμη στη γη

το’ χουμε ανάγκη εμείς οι κοινοί θνητοί.

Είναι πολλά που ‘χουμε ανάγκη.

Τ’ ακούς κι εσύ χαδιάρη Ζέφυρε, λούφαξε

όσο μπορείς κράτησε τις αύρες σου για αργότερα.

Κι αν, να διασκεδάσεις θέλεις, ξύπνα σε άλλη χώρα

θύμωσε εκεί, άστραψε και βρόντηξε.

 Σαν να’ ταν στερνή η ελπίδα

συμμάχησε ο Ζέφυρος, οι αχτίδες δυνάμωσαν

ρόδακες φωτοβολούσαν απ’ το σύμπαν, πνοή στην Πολιτεία..

tuki