Δυο πόρτες..

Πάνω σε μια στροφή, μια στροφή κλειστή φουρκέτα, νότες θλιμμένες 

με βρήκαν. Κι αμέσως άλλη μια αντίθετη, το ίδιο απότομη μηχανικά άλλαξα 

ταχύτητα και γκάζωνα το δρόμο.

Πλέχτηκε ο συνειρμός με τις στροφές κι όλο πήγαινα

πήγαινα ακούγοντας και δεν χόρταινα να κοιτώ,

να συνδέω νότες με λέξεις και χρώματα,

μυρωδιές της εξοχής, κτήματα με λιόδενδρα και φουντουκιές

πληθώρα αναμνήσεις με κατέκλισαν.

Ο δρόμος μου μια ευθεία στην τελική κατέληξε στο λιμάνι

σε μια αγκαλιά γνώριμη και οικεία με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι.

Κι όσα καλούδια με φίλεψαν άλλο τόσο η ευχαρίστηση

που ‘νοιωθα για αυτούς τους ανθρώπους..

Κι έφυγε η μέρα αντικριστά να τους κοιτώ, μια αυτούς και μια τη θάλασσα, 

σ’ αυτό το σημείο του χάρτη κι ένοιωθα πως άρχιζε και τέλειωνε η ζωή,

με σκέψεις γεμάτα αισθήματα τσουγκρίζοντας το ποτήρι κόκκινο κρασί

δίχως να το καταλάβω σκοτείνιασε η μέρα..

Πήρα το δρόμο της επιστροφής με διαπιστώσεις,

σκέψεις που έπαιρναν μορφή κι έκαναν προθέρμανση..

Τι όμορφα δώρα ήταν αυτά που γεύτηκα, όλα αυτά που μου ‘φερε

στα ξαφνικά η ζωή, μια πόρτα ήταν ολάνοιχτη για μένα,

μια πόρτα ήθελε ξανά να τη διαβώ, να μη χαθώ,

τον ήλιο και τη θάλασσα ν’ ανταμώνω.

Κι άλλη μια, που ήταν σχεδόν κι αυτή μισάνοιχτη, λίγο διαφορετική

ένα τρίο αχώριστο, πολλά υποσχόμενο όλο φωτιά..

Ένα λακκάκι πονηρό έσκασε στη θύμηση στο μάγουλο μου,

η μια συμπλήρωνε την άλλη..

ένα τρίο έστεκε προκλητικό μπροστά μου κι αυτό να περπατήσω..

Τώρα άκουγα τη μουσική και τραγουδούσα

χαλάρωσε το κορμί και δεν έβλεπα τη στιγμή

να ‘ρθω στο σπίτι και σχεδόν να τραβήξω το φράκτη

που τόσο καιρό κλειστό κρατούσα.

Να μη σκεφτώ φοβίες και μονοπάτια υστερόβουλα

να μη σταθώ σε κανένα μήπως..

Αυτή τη φορά θα άφηνα τη διαίσθηση έγραφα

αυτή να μ’ οδηγήσει, να μάθω σιγά σιγά να κάνω κι άλλα βήματα

που στερήθηκα ζώντας πίσω από τον καθρέπτη..

tuki

επίσκεψη Ραφήνα